Britt van den Boogert
Thieussies 20/03/2012
 
Picture
Even voor half 11 mochten stonden wij in de startbox, klaar om opgesteld te worden. Maar ja, waar was nou eigenlijk precies de start. Blijkbaar hadden we allemaal zo'n goed richtingsgevoel dat we eerst verkeerd reden en er dus heel lang over deden om bij de start aan te komen. Nooit geweten dat de weg van de startbox naar de start zo moeilijk kon zijn. Wij mochten meteen na de nieuwelingen weg, of was het 30 seconden na de start vd nieuwelingen, of met de nieuwelingen of toch een minuut later? Dat was een klein beetje onduidelijk en de eerste beschrijven: meteen na de nieuwelingen was dan ook het best. Wij bleven allemaal netjes staan toen de nieuwelingen vertrokken en op het moment dat iedereen weg was, werd er ergens geroepen dat de meisjes ook weg moesten en dat was ons startsignaal. Alicia had er gelijk zin in en vertrok hard. De eerste halve ronde zat ik dan ook behoorlijk zwaar. Pas later kwam ik wat beter in mijn ritme en kon ik overnemen bovenaan een echt klein klimmetje waarbij je bovenaan pas beseft hoe zwaar die eigenlijk is. Hier kreeg ik een klein gaatje. In de tweede ronde kon ik het wat groter maken. Al was ik hier een keertje niet zo handig bezig. Voor de verzorging lag een afdaling en om op de verzorging te komen moest je een bocht op de gladde kasseien maken. Ik dacht deze bocht iets te scherp te maken en dat had ik beter niet kunnen doen. Mijn achterwiel gleed weg en met een voetje was mijn fout nog wel te herstellen, maar ja hoe ga je dan verder? Mijn voet gleed namelijk weg wanneer ik me weer wilden afzetten en dat was dan ook geen optie. Dus stapte ik af, wat nog best lastig was op van die carbonzolen en op die gladde kasseien. En zo duurde het best lang voordat ik mijn bidonnetje kon pakken. Mijn moeder denkt me vervolgens aan te moedigen door te roepen: gewoon rijden Britt. Gelukkig was een inhalende amateur/fun die precies wist te omschrijven wat ik dacht en zei tegen mij: dat is wel altijd lekker makkelijk he! 
De rest van de wedstrijd verliep zonder problemen en zo kon ik mijn tweede wedstrijd winnen. Dik tevreden en hartstikke blij. 

 
Dinant 13/03/2012
 
Picture
Het was al lang geleden dat we richting de Ardenne zijn gereden en dus gingen we al op vrijdagavond al naar Transinne, mochten we verdwalen dan zijn we in ieder geval op tijd voor de koers op zondag. De echte reden was dat we op zaterdag al een clinic hadden van MTBclinics.be samen met het Nodrugs concept team. En zaterdag werd dan ook een hele leuke dag. We hebben geoefend hoe je, je wiel uit je fiets kunt halen (naar mijn idee kun je beter je wielen wel in je fiets laten zitten, dat fiets toch echt wel makkelijker) en hoe je het best je bidon aan kunt pakken op een lastige verzorging. En nog wel meer leuke oefeningen waar je in de wedstrijd ook echt wel iets aan hebt. 's Middags zijn we het parcours in Dinant gaan verkennen wat ook erg leuk was. Het is best een lange ronde maar wel met leuke stukken. Al met al hadden we een leuke en leerzame zaterdag gehad.
Zondag was het moment van de koers. Bij de startklim trok ik aan en het eerste gedeelte kon iedereen nog volgen. Bovenaan zat alleen Alicia nog in mijn wiel en wij zijn er gelijk met zijn tweeën vandoor gegaan. Langs de trap maakte ik een klein stuurfoutje en moest ik even een voetje aan de grond doen en zo kreeg Alicia een kleine voorsprong. Dit had ik wel weer vrij snel gedicht en samen konden we verder. Het was leuk om zo samen te kunnen rijden en we hadden er echt wel een goed tempo in zitten. In de tweede ronde reed ik op kop bij een afdaling en achter mij hoorde ik Alicia zeggen dat ze zo water bij de verzorging wilde en daarna was ik haar kwijt. Plots zat er niemand meer achter me, al had ik ook niemand horen vallen...  Ze bleek echter toch te zijn gevallen (misschien ben ik doof). In de laatste ronde had ze het gat weer dicht gereden en zo begonnen we met zijn tweeën aan de lange klim die in het parcours zat. Ik kon hier een gat slaan, maar Alicia was sneller in de afdalingen en kwam weer dichterbij. Toch was mijn voorsprong groot genoeg en kon ik als eerste over de finish komen. Heel tevreden en blij met mijn eerste overwinning van het seizoen. 
 
 
Picture
Ergens tussen Luxemburg en Sankt-Vith (waar ik eerder dit jaar al heb gereden en ook gewonnen) ligt een heel klein plaatsje Ouren. Om er te komen moet je over hele kleine weggetjes. Het was even zoeken en na een aantal keer heen en weer gegaan te zijn op dezelfde weg hadden we toch maar even gevraagd waar we moesten zijn. België is een tweetalig land: ze spreken of Frans of Vlaams of allebei, maar dit vrouwtje sprak Duits. Gelukkig wist ze het wel en zo kwamen we uiteindelijk aan waar we moesten zijn. Intussen zaten we zuidelijk genoeg en werd het droog.... en bleef het de hele dag droog!
Het parcours was vrij heftig (maar wel heel leuk) en omdat we pas vrij laat in de ochtend aan waren gekomen had ik niet echt veel tijd om het te verkennen.  We starten samen met de nieuwelingen en de meeste nieuwelingen gingen gelijk bij het fluitje weg maar de nieuwelingen die voor mij stonden deden dat niet... Mijn start was dus niet echt heel erg goed. In de lange klim die ernaar volgde maakte ik alweer een hoop goed en lag ik op kop. Clémence haalde mij in de afdaling daarna weer in. Even later haalde ik haar weer in. Vanaf nu begon het bij mij steeds lekkerder te gaan. Na drie rondjes was ik gefinished. Het was een erg leuk rondje en om te winnen is natuurlijk ook altijd leuk.