Britt van den Boogert
NATUURlijk ijs 13/02/2012
 
Picture
Heel Nederland in de ban van Natuurijs en wij ook. Dus ook wij zaten s'avonds aan onze boerenkool met rookworst te bespreken welke tochten we wilden rijden. En zo gingen we dinsdag na school richting Overijssel om daar de Rond de Wiedentocht te rijden. Met -13,5 en een stralend zonnetje vertrokken we. Het was nog wel eventjes een gedoe om mijn wanten aan te krijgen: Ik dacht namelijk nog al snel koude handen te krijgen en om dit voor te zijn had ik maar handschoenen onder mijn wanten aangedaan. Probleem 1 was de linkerwant en probleem 2 was de rechterwant en probleem 3 was hoe trek je ze vervolgens uit. De oplossingen van probleem 1 en  2 kwamen met de tijd maar probleem 3 was lastiger en beter vermeed je dit. Maar ook dit was natuurlijk niet zonder gevolgen: probleem 4 deed zich voor: hoe pak je de stempelkaart uit je jaszak met wanten aan? Juist: het antwoord is niet, stempeltjes heb ik al genoeg verdient in de kleuterklas. Hier ging het maar om 1 ding: schaatsen (en genieten). Met schitterend zwart ijs, weinig scheuren en met de wind in de rug ging het heerlijk. Zo gingen we enkele meren over en reden we tussen het riet en uiteindelijk kwamen we weer precies uit bij de plek waar we onze schaatsen aan hadden gedaan, mazzel he. 

Woensdag werd onze droom verstoord. Heilig ervan overtuigd dat de Elfstedentocht best gereden zou kunnen worden kwam het nieuws van woensdag hard aan. En nog steeds vind ik het ongelooflijk jammer. 

Maar zo kwamen er ook weer nieuwe plannen in beeld: zaterdag de Lage Landen tocht en zondag de Hollands-Venetietocht. Je maakt echter plannen om ze te veranderen en zo werd de Hollands-Venetietocht veranderd in de Grietmantoertocht in Fryslan (die rare a is me te veel werk, dus je moet het hiermee doen even als de e op Venetië). De Lage Landen toertocht was erg mooi maar soms ook wel erg druk... Uit de wind zat je zeker maar soms wilde je wel weer wat harder. Maar helaas kan ik niet vliegen en moest je dus gewoon in je rijtje blijven schaatsen. Maar er waren ook stukken die rustiger waren en die reden heerlijk. Overigens hadden ze hier hele lekkere koek, Blokzijler Brok. 
De dag erna waren alleen nog maar de fanatiekelingen van de familie over (Kjell en mama waren afgehaakt). Ook dit was een leuke tocht. De eerste ronde dachten papa en ik dat het redelijk slecht ijs was en de tweede ronde merkte we daar eigenlijk niks meer van. Dat vond ik toch wel opmerkelijk. Ook dit was een hele leuke ronde en zeker goed georganiseerd. Je moest 3 hele kleine stukje klunen en daarvoor moest je dan een klein opstapje op: Ik hoefde alleen geen stap te doen, want ik werd gewoon opgetild... Ideaal.
Kortom het waren leuke dagen!  
 
 
Picture
Allereerst iedereen nog een gelukkig nieuw jaar. Vandaag de allereerste post van het jaar! (en ook voor het eerst weer sinds maanden)
Gisteren heb ik de mijn eerste schaatsmarathon van het jaar weer gereden. Hoewel ik alweer sinds september/oktober aan het schaatsen ben, was het er nog niet van gekomen om een marathon te rijden. Gisteren dus wel. We moesten 35 ronden rijden en ik dacht dat niemand in de eerst paar rondes weg zou proberen te rijden. Iemand probeerde dat echter wel. Maar ik zat op dat moment nog te suffen en reed dus ergens achteraan het peloton. Het duurde toen nog best lang voordat ze de koplopers bij hadden gehaald. En toen dat eenmaal gebeurd was, was ik ook wel weer wakker geworden. 
Het tempo wisselde de hele tijd en op een gegeven moment kon ik ook wegrijden. ik had een gaatje van een meter of 60-70, genoeg voor een zelfmoordactie, te weinig om je voorsprong nog tot de finish vol te kunnen houden. En zo gaf ik maar op en kwam ik weer in het peloton te zitten. Met nog 5 rondjes te gaan ging ik met een ander meisje weg. Dit was echter ook niet de ontsnapping van de eeuw, hij duurde wel twee rondjes en zo zat ik weer terug in het peloton. Met nog 1 ronde te gaan kon iedereen opeens wel heel hard en werd de marathon beslist in de sprint. Ik ben niet zo'n sprinter en vond het wel prima dus keek ik van achteruit het peloton wie er kon winnen. Mijn ploeggenootje Frida wist de sprint te winnen en in de c-2 categorie waren drie ploegmaten 1,2 en 3. Al met al was het een leuke marathon geweest en had ik me uitstekend vermaakt! 
 
 
Na een tijdje lekker niks doen werd het tijd om weer een beetje te gaan trainen en weer te gaan schaatsen!!! En waar kun je beter je eerste meters op het ijs maken dan in het Duitste luftkurort Inzell! 
Zo vertrokken we zaterdagochtend met volle auto's, mountainbikes achterop (die kan je natuurlijk niet een hele week achter laten...) en met schaatsen. Om vervolgens op zondag te beginnen met trainen. De eerste training was op de mountainbike naar de "oude ijsbaan" oftewel de Frillensee. Het had pas nog gesneeuwd en zo reden we met een stralend zonnetje dwars door de sneeuw. Echt schitterend! Mijn eerste ervaring met het ijs was echter iets minder: In de afdaling op de MTB kwamen we behalve sneeuw ook ijs tegen en ik had het ijs zo lang gemist dat ik het even moest kussen...
's Middags bleek dat je beter op schaatsen op het ijs kan staan dan met de fiets (verrassing), dit ging namelijk stukken beter en was ook echt weer leuk om te doen!
Maandag gingen we voor de groepsfoto: We wisten ergens een mooi plekje bovenop een alpenweide daar zouden we met z'n allen naar toe fietsen en vervolgens een foto maken in het zonnetje. Het zonnetje scheen prima alleen hadden we niet allemaal de top bereikt... Zo stond Martijn Blaas beneden in het dal met een gebroken ketting naar ons te zwaaien. 
Dinsdagochtend mochten we op het landenuur tegelijkertijd met grote toppers, als Harvard Bokko en zijn ploeg, de Tsjechische ploeg, Wotherspoon en nog enkele andere hele goede,  trainen. Wel heel gaaf om allemaal goede voorbeelden om je heen te zien. 
Deze middag hadden we een leuke tocht gereden. Na een lange klim kwamen we boven op een alpenweide uit. Daar lagen allemaal van die poekels waar je natuurlijk heel leuk overheen kan rijden... Een jongen uit de groep dacht dat hij hier heel mooi overheen kon springen. Helaas mislukte het, ging hij over de kop. vloog over zijn fiets en belande even later in het gras. Nadat hij had verklaard dat het geen pijn deed vonden we het toch wel heel grappig om hem als superman door de lucht te zien vliegen. We hadden gehoord dat er een mooie afdaling moest zijn terug naar het dorp. Deze was nog wel lastig te vinden, maar DOOR MIJ was hij toch nog gevonden en hij was zeker de moeite waard (wat een geluk dat ik mee was ;p).
Tot nu toe was het alle dagen mooi weer geweest. We hadden telkens buiten in het zonnetje kunnen lunchen. Woensdag ging het alleen regenen, regenen en regenen maar dan hadden we het gelukkig weer voor de hele week gehad. Dus gingen we op woensdag twee keer schaatsen. Ook leuk.
Op donderdag waren we heeeeel vroeg gaan schaatsen. Gisteren hadden we namelijk ook zo vroeg geschaatst en toen was het heerlijk rustig. Helaas waren er nu meer gekken die al vroeg wakker waren en het idee hadden: laat ik nu maar meteen gaan schaatsen (en het vervolgens ook deden). Daardoor was het nu best druk en dat was wel jammer. 's Middags zaten we weer op de mountainbike en na weer een leuke tocht te hebben gereden moesten de fietsen gepoetst worden. Morgen gingen de meesten namelijk niet meer fietsen en je kan je fiets maar beter schoon mee terug nemen. Ik ging gewoon met een emmertje en wat sop aan de slag maar er waren een aantal die dat toch wat omslachtig vonden. Er liep ook een beekje naast het huisje, daar kon je prima je fiets neerleggen, dan werd hij toch ook schoon. Dus dat gebeurde ook. In het beekje zat alleen ook nog wat alg... De fiets was na het 'poetsen' dus niet meer bruin maar groen. Maar groen is ook een mooie kleur en dus werd de fiets 'schoon' verklaard. 
Nu onze fietsen schoon waren moesten we zelf ook nog schoon worden. Hiervoor gingen we naar het zwembad! Er waren een paar ongeduldige jongetjes die naar het zwembad holden en meteen vrienden maakte met de kassajufrouw door te zeggen: 'Wir sind Hollanders und komme mit sin alle!'. Dus toen de wel geduldige mensen op hun gemakje aan kwamen lopen (hier hoorde ik bij dus ik heb helaas de mooie kreet mogen missen) keek die vrouw wel vreemd toen er inderdaad nog meer Hollanders kwamen. Veel was er eigenlijk niet te beleven in het zwembad. Er was een glijbaan en die was eigenlijk wel leuk als je ook de trappen liet overstromen. De badmeester had een iets minder goed gevoel voor humor en stond ons beneden op te wachten. Zijn gezicht keek boos, zijn vinger wees naar de muur maar ik denk dat hij de uitgang bedoelde en zijn stem riep: Draus! Dus ik denk dat hij bedoelde dat we niet langer welkom waren. Jammer want eigenlijk hadden we gepland om langer te zwemmen (en er dan pas uitgestuurd te worden).
Vrijdag stond in het teken van een wedstrijd. Mijn wedstrijd was niet echt superior te noemen maar zeker een om snel te vergeten. Dit heb ik dan ook maar meteen gedaan: Hadden we een wedstrijd gereden? Hmmm, ik weet van niks!
Wat we verder zoal hebben gedaan is heel veel risk gespeeld of in mijn geval gekeken, want volgens de echte kenners konden vrouwen het toch niet. Ik heb dan ook een potje wel meegespeeld en daaruit bleek inderdaad dat ik het niet kon (en volgens mij was er ook geen hoop op beter).
Het eten was overigens echt geweldig! We hadden eens super kookstaf met Ans en Marja. Heel erg bedankt. Wel moet ik erbij zeggen dat de tomaten en komkommers vaak wel heel saai gesneden waren, hier hadden wel wat figuurtjes in mogen zitten (speciaal voor de creatieve geesten van Martijn, Luuc en Pelle: dit konden jullie wel heel goed!)
1 Comment
 
 

Bootcamp La Roche

Al begin maart stond de eerste trip naar de Ardennen weer op de kalender: bootcamp in La Roche  met Kris en Kris van MTBClinics.be. Hier, in La Roche werd de technische basis van het seizoen gelegd, het was echt iets waar ik veel van heb geleerd maar wat nu alweer heel ver weg lijkt

Begin van het seizoen 

Een week later was de aftrap van het wedstrijdseizoen. Voor veel mountainbikers was het nu eens een keer niet gestart in Berlicum maar in Assen. Voor mij begon het seizoen –traditiegetrouw- gewoon in Berlicum. Ik heb nog nooit echt lekker gereden daar en dit jaar was geen uitzondering op die regel. Een week later was de eerste wedstrijd in Belgie (Thieussies) waar ik meteen mijn eerst overwinning pakte. Mijn start van het seizoen was gemaakt!

Wanneer het echt leuk begon te worden… 

In April behaalde ik mijn tweede overwinning op het schitterende parcours in Mons. Het was de eerste echte proef van mijn nieuwe Cube HTC elite en hij werd meer dan goed gekeurd. Maar het begon pas echt leuk te worden in mei met wedstrijden als Houffalize, Soloturn, Stoumont, Apeldoorn en als grote verrassing de World Cup in Offenburg op de planning. De maand mei begon meteen al goed door in Houffalize 3e (net als mijn broer) te worden achter de Zwiterse Jolanda Neff en de Italiaanse Julia Innerhofer. Ik kende ze toen nog niet, wist niet wie ze waren en wat ze konden rijden. Later werd me dat wel duidelijk: Jolanda won de World cups in Val di Sole, Offenburg en Nova Mesto Na Morave, Julia won brons op het wk. Ik denk niet dat het erg was dat ik daarvan verloren had. Na deze schitterende wedstrijd gingen we meteen door naar het Zwitserse Soloturn waar ik vooral genoten heb. Stoumont en Apeldoorn waren leuke wedstrijden om te rijden en beiden gingen goed: Stoumont 1e en Appeldoorn 3e.  

Mijn eerste ‘echte’ wedstrijd

Daarna was het tijd voor mijn eerste wereldbeker wedstrijd. Voor het seizoen had ik er nooit aangedacht dat ik al in Offenburg aan de start zou staan. Het gebeurde toch en het was geweldig! Een super mooi parcours en ik reed ook erg goed. Tot aan de laatste ronde reed ik op een 9e plek. Door een kleine onhandigheid van mijzelf finishde ik uiteindelijk als 14e! Nog steeds een resultaat om echt trots op te zijn!

Maar 1 modderwedstrijd 

In Juni reed ik de enige modderwedstrijd van het seizoen!!! Dat betekent dat mijn moeder dit jaar een makkelijk wasjaar heeft gehad. De rest van het jaar hebben we eigenlijk iedere keer super mooi weer gehad. Al had ik liever wel iets meer modder gezien. De overige hoogtepunten in deze maand waren eigenlijk de wedstrijd in Malmedy en Groesbeek. Beiden wist ik te winnen! 

Vallen en toch winnen, wel iets speciaals 

De eerste wedstrijd in Juli was in Sankt Vith. Voor mij was dit een van de mooiste wedstrijden van het seizoen. Ik viel in de allereerste bocht en vertrok pas weer toen ik niemand meer kon zien. Uiteindelijk kon ik toch nog als eerste finishen was ik echt heel erg blij al is het wel heel krom dat je eerst moet vallen wil je deze overwinning echt heel mooi vinden… (al is iedere podiumplek mooi)

En dan het Nederlands Kampioenschap

Het Nederlands Kampioenschap werd op 16 juli 2011 verreden in Noorbeek. Ik reed geen slechte wedstrijd maar ook geen goede maar ik behaalde wel mijn eerste NK-medaille ooit en eindigde op een 3e plek. 

Tour de Europe

Een paar dagen voor het NK had ik gehoord dat ik geselecteerd was voor het EK.  Een hele grote verrassing voor mij maar wel echt super super leuk!!! Het beloofde een hele trip te worden: het EK was in Slowakije en zo vlogen we 1 augustus vanaf schiphol naar Praag (het werd mijn eerste keer in een vliegtuig) vanuit Slowakije reden we door naar Tsjechië en daarna naar Italië voor de World Cups en vanuit daar ging ik door naar Champéry (Zwitserland voor het WK). 

Bij het EK reed ik vooral sterk in de laatste rondes. Zo kon ik in de laatste twee rondes van de 16e plek naar de 11e plek rijden en dat gaf wel een heel lekker gevoel. Op mijn 11e plek ben ik nog steeds trots. De week na het EK mocht ik starten op het schitterende parcours in Nova Mesto Na Morave. Wat mij van deze wedstrijd nog het meeste is bijgebleven is het sfeertje en het publiek. Vooral tijdens de Elites was er niet normaal veel publiek, dat was wel iets heel leuks om te zien en te beleven. Ik reed zelf wel een degelijke wedstrijd en werd 10e. 

De volgende halte was Val di Sole. Voor het seizoen had ik ervan gedroomd om hier mijn wereldbeker debuut te mogen maken. Al mocht ik alleen maar deze wedstrijd rijden. Dan was mijn seizoen al geslaagd. Inmiddels had ik het al veel beter gedaan dan ik vooraf had kunnen bedenken en had ik er al twee wereldbekers op zitten en mijn EK! Val di Sole was echt een heel mooi parcours, heel zwaar en heel veel klimmen. De wedstrijd ging wel goed en ik eindigde als 14e.

Het mooiste moet nog komen: Het Wereld Kampioennschoap

Door mijn 11e plek op het EK mocht ik ook starten op het WK. Een schitterende ervaring waar ik heel veel van geleerd heb en waar ik ook ontzettend van heb genoten. Het was mijn hoogtepunt van dit seizoen. Om met de selectie zo mee te mogen was super leuk. Je kan ook wel heel veel leren van al die anderen. Ook het sfeertje dat er bij zo’n wk hangt is wel speciaal. Het is toch net weer wat anders dan bij gewone wereldbekerwedstrijden. Ik reed ook echt een goede wedstrijd ik werd uiteindelijk 13e.

De toetjes

De tour de Europe was voorbij. School was alweer begonnen. En het mountainbike seizoen begon ten einde te lopen. Voor mij stonden er in september nog 2 wedstrijden op het programma: De Flanders Cup in Beringen en het Benelux kampioenschap in Zoetermeer. De mooiste afsluiter van het seizoen zou natuurlijk zijn om ze allebei te kunnen winnen. En met een beetje geluk lukte me dat ook!!! Zo kan ik met een zeer tevreden gevoel het seizoen afsluiten.

Als ik zo terug blik op dit seizoen ben ik heel tevreden over wat ik allemaal heb gepresteerd en bij welke wedstrijden ik allemaal heb mogen starten. Dit was een droomseizoen. In vergelijking met vorig jaar heb ik wel een stap gemaakt, echter zijn er ook dingen waarin ik vorig jaar beter was: Zo heb ik vorig jaar maar liefst 3 flessen (waarvan twee 1,5 literflessen "La chouffe") bij elkaar gefietst terwijl ik dit jaar een verlies heb gehad van 66%, aangezien ik maar 1 fles bier heb gewonnen. 

"dankwoord'

Tenslotte wil ik mijn sponsoren  het team Cube Nutswerk en Hans Lemmens Tweewielers in Cuijk, mijn ouders, mijn broertje, mijn trainer, mijn opa, mijn fans/supporters (als ik die heb, maar ik denk het wel want ik hoor wel eens mijn naam precies op het moment dat ik langskom, dat kan geen toeval zijn :p) en alle andere mensen bedanken die me het afgelopen jaar op wat voor manier dan ook hebben gesteund. Ik heb het afgelopen jaar er echt van genoten om op mijn Cube bike in wit met rode teamkleren (van Cube-nutswerk) rond te mogen rijden. En met de hulp van het team en Hans Lemmens was de fiets ook altijd tip-top in orde. Op naar volgend seizoen!


1 Comment
 
 
Picture
Gisteren was dan echt de laatste wedstrijd van het seizoen en wel in Zoetermeer, na lange tijd ging ik weer een keer in Nederland koersen. Het parcours was wat veranderd ten opzichte van vorig jaar en ook de naam van het evenement was van het Nederlands Kampioenschap veranderd in het Benelux kampioenschap. Het parcours was er technisch zeker op vooruit gegaan, maar het was nog altijd even zwaar. 
De hele week had is eigenlijk zitten hopen op een echte modderwedstrijd. Mijn moeder had immers tot nog toe altijd de modder uit mijn kleren gekregen en ik vond het wel tijd worden om toch hier en daar wat spikkels te creëren op mijn pakkie... Maar in de loop van de week werd al duidelijk dat het gewoon mooi weer zou worden en dat was ook lekker. Met zonnetje vertrokken we dus tegelijk met de dames. We hadden dan wel een apart klassement maar de start was tegelijk. Van mij mag dat eigenlijk wel vaker. Ik vind het leuk om met de dames mee te kunnen rijden. Mijn start was niet echt slecht maar ook niet echt goed. Natasja Nieuwenhuizen daarintegen was heel snel weg en zat al best ver voor mij. Gelukkig kon ik daarna al veel dames inhalen en na een halve ronde zat ik weer in het wiel van Natasja. Ik zat net bij haar toen we van een afdaling af moesten. Dit was een van de leukste afdalingen in het parcours maar Natasja zat te dicht op haar voorganger en viel hard. 
Inmiddels lag ik nu dus op kop en reed ik samen met een paar dames elites. Wij wisselden de hele tijd van positie. De ene keer reden we met zijn drieën bij elkaar en het volgende moment reden we allemaal apart. Achter mij reed Marlo Koevoet. Het gaatje was ong 30 seconde maar op sommige stukken kwam ze weer dichterbij en op andere liep ik (gelukkig voor mij) ook weer uit... Ik heb er hard voor moeten rijden en ook moeten blijven rijden tot aan de laatste ronde maar uiteindelijk heb ik Marlo wel de hele wedstrijd achter mij kunnen laten en won ik met ongeveer half minuutje voorsprong. 
Het was wel zwaar maar ik was blij dat ik mijn laatste wedstrijd ook had kunnen winnen. Ik kreeg een mooie trui en ook nog een leuke pinguinrugtas, die vanaf nu word gebruikt om mijn broodtrommeltje meer naar school te nemen... 
2 Comments
 
Beringen 23/09/2011
 
Picture
Afgelopen weekend waren we voor het eerst sinds lange tijd weer te vinden bij onze zuiderburen. Het decor voor deze wedstrijd was de mijnterril in Beringen, waar een schitterend, vernieuwd parcours was aangelegd. Wel met twee drops waarvan er een was die ik niet durfde te nemen of we kunnen het er ook gewoon op houden dat ik het omweggetje/ de chickenrun gewoon leuker vond (en daardoor maar niet over de drop ging)... De rest van het parcours was zwaar en leuk. Omdat we zaterdag aangekomen waren, maar onze wedstrijd pas de dag erna was, sliepen we in een leuk bed en breakfast (alleen hadden wij de optie zonder ontbijt genomen...). En hoewel we de regen toch duidelijk konden horen was het parcours nog redelijk droog gebleven.

Mijn start was gewoon niet goed. Ze hadden de start plots nog iets versmald en daardoor viel er iemand recht voor mijn neus. Het meisje naast mij ging hierdoor stilstaan, zodat ik er ook niet omheen kon rijden waardoor ik eerst weer iets achteruit ging en zo kon ik er pas langs. Echt veel tijd had ik niet verloren en al snel had ik de meeste meisjes weer bijgehaald. Nog diezelfde ronde had ik al een gat gekregen en had ik ook al best veel nieuwelingen ingehaald. Behalve dat de nieuwelingen op het parcours reden, waren ook de junioren op het parcours. Zij waren twee minuten eerder gestart dan wij, maar reden zo veel harder dat al snel de eerste junioren mij in kwamen halen. Dit was wel leuk want op sommige punten kon je zo toch even aanpikken bij die jongens. Ik was helemaal verbaasd dat dit me ook echt wel goed lukte! Al was het niet zo lang...
Ik lag al een stukje voor op de andere meisjes en was als enige nog niet ingehaald door de nieuwelingen. De jury vroeg of ik nog een rondje wilde rijden of dat ik wilde stoppen (omdat ik een aantal keer net voor de eerste nieuweling aan reed en ik niet altijd even blij was met een rondje extra, vroegen ze nu maar wat ik het liefste wilde). Het rondje was echter zo leuk dat ik nog wel een 5e rondje er achteraan wilde maken. Het was mijn laatste wedstrijd in België van dit seizoen en het was leuk om ook deze wedstrijd te kunnen winnen. Volgende week (dus aankomende zondag) nog een wedstrijd het Benelux kampioenschap in Zoetermeer en dan zit het seizoen er op.
 
WK Champery!!! 02/09/2011
 
Picture
Na mijn 11e plek op het EK was ik ook geselecteerd voor het wereld kampioenschap in Champery, Zwitserland. Ik was vanuit Val di Sole meteen naar Champery gegaan en had dus ruim de tijd om het parcours te verkennen. Dat was ook wel nodig, want de eerste ronde vond ik het heel lastig. Maar na een paar dagen flink oefenen raakte ik eraan gewend en begon het parcours steeds minder moeilijk te worden en juist steeds leuker. 
De dag van mijn wedstrijd was het schitterend weer en zo startten we op woensdag in het zonnetje. We waren nog geen minuut weg of ik was getuige van een valpartij. Ik kon het vanaf de eerste rij goed zien en er zo nog net langs sturen... Maar mijn start was hierdoor dus niet zo heel erg goed. Onderaan de eerste lange klim zat ik weer bij de groep en kon ik plekken op gaan schuiven. Dat lukte aardig en ik kon zo steeds meer plekken opschuiven. Op een gegeven moment reed ik in een groepje om de 10e plek te vechten, samen met een Frans meisje en een Italiaanse. In het begin van de laatste ronde moesten zij lossen... Maar ik maakte dezelfde fout als in Offenburg en viel ergens waar ik niet had bedacht dat je daar kon vallen. Dat krijg je ervan als je te hard gaat, op een plek waar dat niet kan. En zo zat ik weer in het groepje. Nadat ik er weer een keer bij was gaan liggen lag ik nu wat achter. De laatste klim was zwaar en daar waren meisjes die nog harder konden als ik (al was dat niet zo heel moeilijk meer) en zo werd ik door nog een Canadese ingehaald en werd ik uiteindelijk 13e. 
Al is het getal misschien niet zo mooi, toch ben ik echt super tevreden! Ik had niet gedacht dat het zo goed zou gaan en ben dus nog steeds aan het nagenieten!
 
 
Picture
Maandagavond laat kwamen we na een erg lange en een tikkeltje vreemde reis in Val di Sole aan. Korte samenvatting van de reis (al begrijp ik heel goed dat dit niet zo heel erg interessant is, deze reis is zeker het vermelden waard): een bijna botsing (een auto wilde naar links, maar daar zaten wij), 100 meter weg die opgebroken was, maar wel met een omlegging van 21! kilometer, een vreemde grensweg met hoertjes langs de kant tussen Oosterijk en Tsjechie, een maaltijd bij de Mc Donalds en dit alles maakte dat we precies in het donker de camping op kwamen rijden. Dus dat werd 's ochtends kijken of de voorkant ook echt aan de voorkant stond en het bleek dat we de tent best goed hadden opgezet, weer een echte meevaller!

Ook hier gingen we het parcours verkennen en al eiste dit niet zo veel van je vaardigheden als het parcours in Tsjechie ook dit is zeer zeker een heel mooi parcours en zeker een van mijn favorieten. Het is een loei zwaar parcours met echt steile klimmen, het was wel een parcours voor mij.
Meestal is het aan de junioren om als eerste van het hele programma te starten. Nu mochten we als allerlaatste rijden op zondag. Gelukkig wel al lekker vroeg, want het was toen al warm genoeg. Mijn start ging echt super goed en ik zat goed voorin. Ik moest al in de eerst ronden een paar plekken prijsgeven. In de tweede ronde kreeg ik het echt zwaar en werd ik door verschillende ingehaald. Ik lag inmiddels op een 14e plek wat exact dezelfde plek is als mijn startplek. De laatste ronde ging wel weer iets lekkerder maar ik haalde niemand meer in en werd ook door niemand meer ingehaald. Zo kwam ik als 14e over de streep. Eigenlijk had ik voor de start al dezelfde plek... heb ik me daarvoor uit de naad gefietst! Het was hier een sterker deelnemersveld dan in Tsjechie en dus is mijn 14e plek een best goed resultaat.

Nu zit ik inmiddels in Champery om aan mijn laatste etappe (waar ik ook super veel zin in heb) van deze vakantie te beginnen: Het WK!!! Het regend hier nu KEI en KEI hard maar verder is het eigenlijk de hele tijd mooi weer geweest. En nu maar gaan oefenen op het rondje!
 
 
Picture
Na het EK werd het tijd om mijn "Tour d' Europe" te vervolgen en door te gaan naar Tsjechie voor de World Cup. Daar stonden we op een camping met heel goed internet (ik had dus mogelijkheden genoeg om mijn site al wat eerder bij te kunnen werken...) en genoeg plekken om een kampvuur te kunnen maken. Dat was ook wel nodig, want ik vond het behoorlijk koud de eerste paar dagen. Onze tent is nu alleen wel zwart omdat onze buurman ons liever wilde uitroken en een kampvuur had gebouwd tussen onze tent en het bos (wat natuurlijk heel brandveilig was...)Het parcours was erg de moeite waard. Hele leuke passages maar ook wel heel lastig. De dagen voor mijn wedstrijd stonden dus vooral in het teken van het parcours te oefenen. Kjell was op een lastig stuk wat ze de "rock 'n roll" noemde nog hard gevallen en had last van zijn pols, waardoor hij niet meer kon fietsen.Op de dag van mijn wedstrijd regenende het nog best wel hard en hoewel het parcours er niet echt heel veel moeilijker van werd (het was immers al moeilijk zat) waren nog wel wat wortels flink gladder geworden...En na een goede start gleed ik toch weg over zo'n gladde wortel en haalde een paar meisjes me in. De meeste klimmen gingen wel goed, maar ik had toch nog wel wat moeite om de afdalingen met meer snelheid te nemen. Ik had ze blijkbaar toch nog niet helemaal onder de knie om ze ook met vermoeidheid goed af te kunnen komen. Maar uiteindelijk was het resultaat zeker niet slecht. Ik was als 10e gefinished wat dus mijn eerste keer top 10 betekende op een World Cup en nog leuker: de eerste 10 krijgen prijzengeld! (niet zo veel maar toch)Ik moet zeggen dat ik totaal niet wist wat ik moest verwachten in Tsjechie. Ik vond het landschap wel heel mooi, alleen stonden er nog heel veel oostblok gebouwen en dat gaf een armoedig sfeertje. Maar de supermarkten waren bijvoorbeeld een stuk beter dan in Italie. En ook het parcours was helemaal geweldig. De start en finish waren in een biatlon stadion en dat was echt geweldig leuk. Bij ons was er nog niet zo veel publiek maar bij de elites zat de tribune helemaal vol en dat was zo ontzettend leuk. Er waren zondag 20.000 man op af gekomen (waarvan er zeker 90% Tsjech was) maar het is dan wel leuk om een van die 20.000 mensen publiek te zijn. Het was wel heel handig dat Kulhavy zo ver voor de rest uit reed (al had het van mij wel iets spanender mogen zijn) want al die Tsjechen rende meteen weg als Kulhavy voorbij was gekomen. En dan had ik ook weer uitzicht.
 
 
Picture
Goed er zijn een paar dagen zonder dat ik ook maar iets heb geschreven, gebrek aan motivatie en tijd zijn denk ik de oorzaak van het ontbreken van een verslag op de voorgaande dagen (om het maar even met dure woorden te omschrijven)

Woensdag heb ik nadat ik in de ochtend het parcours verkend heb me in de middag best wel een beetje verveeld. Was op zich ook weer niet zo heel erg verkeerd want ik had wel lekker uitgerust en s'avonds kwamen Anne en ik met het goede plan om te gaan bowlen met 10 lege bidons en 1 appel (de hoofdprijs). Aan het eind had Thijs van Anne en mij gewonnen, ik had verloren, de appel was heel erg beurs en maakte een sissend geluid. De bidons hadden het er beter van afgebracht en waren allemaal nog heel. 
Donderdag stond in teken van de teamrelay waar Rudi van Houts, Thijs Zuurbier, Anne Terpstra en Michiel van der Heijden voor Nederland startte. Ik kon lekker kijken en had een mooi plekje op de tribune vlak voor de wisseling van de rijders. Ik moet zeggen dat het erg leuk was om dat te kunnen zien. Het was ook wel heel erg spannend omdat we in het begin toch wel heel goed voorin zaten. Ik vind dat ze erg goed hadden gereden.

En dan eigenlijk het belangerijkste waarom ik hier ben: mijn wedstrijd. Mijn wedstrijd was zaterdag om 2 uur op het heetst van de dag. Ik had nummer 16 maar mocht al als 15e opstellen en stond dus op de tweede startrij. Mijn start was niet echt heel goed. Ik liet me een beetje insluiten. Daarna reed ik wel weer meer naar voren maar ik had toch nog wel wat moeite met het tempo wat ze vooraan reden en moest me iets laten afzakken. Op de eerste lange klim heb ik geprobeerd mijn eigen tempo te kunnen vinden. Dat lukte wel aardig, maar niet echt geweldig. Bovenaan zat ik er eigenlijk al best wel doorheen. De tweede ronde werd dat nog wat erger. Het enige wat ik wilde was dat ik als eerste aan de lange afdaling kon beginnen omdat ik in de vorige ronde had ondekt dat ik harder kon afdalen dan de meeste andere meisjes in mijn buurt. Dat lukte maar ik had het nog steeds erg zwaar. Ik lag ongeveer iets van 15 of 16e
Toen ik voor de derde keer aan een hele lange klim midden in de zon begon voelde ik opeens dat ik harder kon, ik begon lekkerder te rijden en haalde toen al een meisje in. De laatste ronde heb ik alles gegeven wat ik nog had en in de hitte hadden best veel meisjes zich opgeblazen. Ik haalde steeds meer meisjes in. En in het laatste stukje kon ik nog net een Italiaanse en een Zwitserse inhalen waardoor ik nog 11e kon worden. 
Acheraf denk ik dat mijn race indeling wel heel erg goed uit is gepakt. Halverwege de wedstrijd had ik echt niet meer het idee dat ik nog 11e kon worden. Ik ben dan ook echt super blij met dit resultaat op mijn eerste EK ooit!!! Niets is zo lekker dan met een tevreden gevoel over je eigen wedstrijd lekker naar de andere kunnen kijken en dat is dan ook exact wat ik vandaag en morgen ga doen.
(met dank aan Lily voor de foto!)